De laatste week is ingegaan.

Nu is het dan echt zover. Mijn ouders zitten vlakbij, woensdagavond ga ik ze ophalen. Daarna nog maar twee project dagen te gaan. Ik ben erg benieuwd wat mijn ouders er van gaan vinden.
 
**Afscheid**
Afgelopen vrijdag was het dan zover, het eerste afscheid moest genomen worden. Ik zag er enorm tegenop!
Vuyisile lijd de teensclub en heeft dan ook veel lieve woorden namens de groep tegen mij gezegd. Daarna was het mijn beurt om even een woordje te zeggen. Dit ging nog best goed al zeg ik het zelf.
De teensclub is de groep waar ik het minste mee te maken heb gehad. Toch vond ik het erg bijzonder, ik kreeg veel knuffels en lieve woorden van degene die ik het meeste heb gesproken.
 
Ook werd er spontaan een groepsfoto gemaakt! Echt ik werd ook overdonderd hoor.
Hier kwam een jongen naast mij staan ik heb hem geholpen met wiskunde een tijdje terug.
Hij kwam naar me toe en zei, bedankt dat je me hebt geholpen ik had een 7.8!! Echt dat deed me erg veel. Ik hoef helemaal geen bedank maar voor deze kinderen doe je het! Hij was er helemaal trots op.
 
Afgelopen maandag was het tweede afscheid, de kidsclub. Heel vreemd want dit is een grote groep van mee dan 120 kinderen. Ik weet niet wat Thobela tegen deze kinderen heeft gezegd omdat het allemaal in het Xhosa was. Mama Sekiwe keek mij goedkeurend aan toen ik samen met Kim en Tara voor de groep stond. Ineens zonder aanleiding begonnen ze te zingen. Een liedje in het Xhosa dat ik ook ken en ik zong dus mee! Echt super mooi, alleen jammer dat ik deze kinderen niet weer ga zien.
 
Ook heb ik al afscheid genomen van de mede vrijwilligers van BeMore die bij een ander project zitten. Lekker uit eten maar ook wel weer raar, het was zo gezellig, is dat dan echt voor de laatste keer of zien we elkaar in Nederland dan nog weer?
 
**Addo Elephant Park**
Afgelopen zondag heb ik vier jongens van het project (lokale vrijwilligers) meegenomen naar Addo. De dag was echt super leuk. Deze jongens wonen al hun hele leven in Port Elizabeth maar waren nog nooit in Addo geweest. Voor mij was het al mijn derde keer en toch blijft het mij boeien.
 
Op een gegeven moment moesten we wachten omdat er een kudde olifanten midden op straat stond te relaxen. Er stond een hele rij auto’s achter ons, wij stonden vooraan.  
Een van de jongens wars op een gegeven moment er bang en dacht dat de olifanten de auto om zouden gooien of op de auto zou gaan liggen.
We stonden er namelijk middenin, de olifanten liepen nog maar net om onze auto heen. Echt zo super gaaf!!
 
’s Avond had ik de jongens meegenomen naar ons appartement, hier hebben we gegeten. Maar we hebben ook Uno gespeeld. Nooit gedacht dat ze zo fanatiek zouden zijn. Op een gegeven moment stond een van de jongens op winnen en een ander speelde vals. Wow, wat een heisa!
Haha en maandag op het project werd er ook nog wat van gezegd. Hier is het laatste woord ook nog niet over gesproken.
 
**Verantwoordelijkheid**
De verantwoordelijkheid is hier op het project soms ver te zoeken. Vorige week vertelde ik over Oyama en zijn muizenbeet. Gisteren was ik erg druk met andere dingen op het project. Helaas werd zijn vinger door niemand verbonden. Tara mede vrijwilligers had nog gevraagd of en hoe ze het moest doen. Er werd toen tegen haar gezegd, niets aan doen gewoon buiten laten spelen.  Ik weet het niet hoor het is nog steeds een open wond. 's middags merkte ik dus op dat er nog niets aan gedaan was en heb ik het alsnog verbonden.
 
Ook ben ik momenteel bezig met een overdracht. Heel officieel. Ik ben nu degene die de wondjes, potjes en pannetjes verzorgd. Dit moet natuurlijk niet ophouden en aangezien de andere vrijwilligers niet weten hoe bijvoorbeeld een wond te verbinden, ben ik maar een map aan het maken. Ieder kind die extra verzorging nodig heeft staat hierin vermeld. Hopelijk snappen ze dat dit belangrijk is en niet zomaar een ding.
Het gaat om het welzijn van de kids..!
 
Maar goed, ik houd er weer mee op vandaag.  Het is deze keer niet zo lang verhaal. Mijn hoofd is er niet helemaal bij om weer een mooi verhaal te schrijven.
Ik kan me momenteel nog niet voorstellen dat ik iedereen waarschijnlijk niet meer ga zien. Terwijl er toch ook wel weer vriendschappen zijn ontstaan. Hier wil ik mij de komende dagen nog even op focussen en genieten van iedereen om mij heen.
In mijn week reizen met mijn ouders wil ik nog wel proberen om nog een laatste bericht uit Zuid Afrika te schrijven. Een terugblik, ik ga mijn best doen.
 
Ik wil nog lang niet naar huis maar hoe dichter het bij komt hoe meer ik jullie ga missen. Tja, kon ik me maar opsplitsen. Een Imke in SA en een in NL!!

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Riekie

Hoi Imke, wat zijn die maanden voorbij gevlogen. We hebben je regelmatig gevolgd via jouw weblog. Uiteraard zijn we benieuwd naar jouw verhalen, wanner je weer terug in Nederland bent.
Ga je nu de laatste week rondreizen met jouw vader en moeder??.
In ieder geval veel plezier en tot gauw.

Groeten,

Gerard en Riekie.

Riekie

Hoi Imke, wat zijn die maanden voorbij gevlogen. We hebben je regelmatig gevolgd via jouw weblog. Uiteraard zijn we benieuwd naar jouw verhalen, wanner je weer terug in Nederland bent.
Ga je nu de laatste week rondreizen met jouw vader en moeder??.
In ieder geval veel plezier en tot gauw.

Groeten,

Gerard en Riekie.

Imke van der Hooft

Name: Imke van der Hooft
Leeftijd: 30

Was vrijwilliger bij Ubomi Obutsha van 14 mrt 2011 tot 03 jun 2011

Over mij:

Momenteel ben ik net afgestudeerd verpleegkundige en ik zie nu de kans om vrijwilligers werk te gaan doen. Om toch een

Meer...