Het afscheid is genomen..

Hier zit in dan in een hotelkamer. Ik voel me een beetje verloren. Het is erg fijn om mijn ouders weer te zien en ook te weten dat ik Tim heel snel weer kan knuffelen.
Maar ik heb net met een vriend van de afgelopen tijd gebeld, ik mis het nu allemaal al. Ubomi Obutsha, de kindjes en de vrienden die ik hier heb gemaakt. Kon ik ze allemaal nog maar even een knuffel geven!


**De laatste dagen**
De laatste dagen op het project zijn echt raar. Je weet dat je afscheid moet nemen maar zo voelde het helemaal nog niet. Ik was nog volop bezig met alle activiteiten die moesten gaan plaats vinden. Ook toen mijn ouders er waren was ik nog gewoon bezig met alle activiteiten.
Onbewust werd ik wel steeds meer nerveus, ik wist immers dat vrijdag eraan zat te komen. Ook de lokale vrijwilligers begonnen zich zorgen over mij te maken. Ik wilde echt niet weg en ze begonnen expres tegen mij te zeggen hoeveel dagen en uren ik nog over had. Ik weet wel dat dit voor mijn eigen bestwil was maar leuk was dit absoluut niet.


** Het echte afscheid**
Vrijdag was het dan zover. Donderdagavond heb ik tot ongeveer half 1 met Tara liggen kletsen, we waren allebei niet moe en wilden dan ook eigenlijk niet gaan slapen.(vrijdag een beetje proberen te ontwijken). Na een poging te doen om te gaan slapen werd ik om 5 uur wakker. Tja, wat ga je dan doen?
Douchen, de cadeaus nakijken, je mail nog maar eens van narigheid checken, je weblog nog maar eens kijken of er reacties zijn. Tja, dat soort gekke dingen om 5 uur in de ochtend!!


Op het project was het een super leuke en gezellige dag. De kinderen hadden ongeveer een vrije dag. Gewoon lekker een spelletje spelen, dansen, spelen en de stoelendans. Eerst de kindjes en daarna de vrijwilligers en de mama’s! Wat een lol. Eigenlijk had ik gewonnen maar mama Sekiwe was het hier niet mee eens, dus hebben we samen gewonnen. Iedereen weer blij!


Om 11 uur was het dan echt zover, de vaarwel party. Hier worden de vrijwilligers allemaal persoonlijk bedankt, er wordt gebeden en vooral veel gezongen. Ik kon het niet droog houden. Ik was niet de enige gelukkig.
Ik heb lokale vrijwilligers aan het huilen gemaakt die normaal geen traan laten. Hmz.. tja, sorry daarvoor.


Na het officiële gedeelte heb ik samen met Vuyisile en Thobela gedanst, ‘ons’ nummer. Nouja, dat is het niet maar dan wist hij (Vuyisile) welk nummer ik bedoelde als ik hem weer eens vroeg om die om mijn USB stick te zetten.
Iedereen keek toe, ik werd er best wel zenuwachtig van maar het is me gelukt. Het was echt een super afscheid! Iedereen bedankt daarvoor.


ENKOSI & NDIAYUTHANDA!! Voor alle mensen die ik heb ontmoet in SA!!


**Afsluiting**
Ik ben nu nog aan het reizen en ik maak hier natuurlijk ook genoeg mee. Alleen vind ik dit niet meer bij mijn project horen. Het is een vakantie om te acclimatiseren, haha dat ik dit ooit nog eens zou zeggen!


Daarom wil ik hiermee ook mijn weblog eindigen. Ik vond het erg leuk om voor jullie te schrijven, ik heb gezien dat het veel gelezen werd. Dit waardeer ik enorm!
Ik kwam weer dingen tegen die ik al bijna vergeten was, als ik in mijn dagboek keek om voor jullie een samenvatting te maken.


Ik hoop dat jullie straks in Nederland niet moe van me worden want ik ben stiekem toch wel heel erg verliefd geworden op SA. En dan specifiek op PE en Ubomi Obutsha en zijn geweldige vrijwilligers.


Waar mijn volgende grote reis naar toe gaat is nog lang niet bekend. Wat ik wel weet is dat mijn dromen nog heel lang in South Africa zullen zijn..

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Marga

Hoi Imke, we geloven graag dat het afscheid je zeer moeilijk is gevallen. In je hart zal je echter een ongelooflijke ervaring rijker zijn en meedragen voor de rest van je leven. En dat kan niemand je meer afpakken. Geniet nog maar even heel lekker van het reizen nu en dan kan je straks je Tim ook weer in de armen sluiten. Wij hebben met veel plezier je verhalen gelezen in ieder geval. Liefs en dikke knuffel van Hans en Marga

Dianne

Hoi Imke, wat is de tijd toch voorbijgevlogen, en wat heb je toch veel levenservaring opgedaan. Kan heel goed begrijpen dat het zwaar is om dan afscheid te moeten nemen. Heb met veel plezier al je verhalen gelezen. Ga nu nog maar even lekker genieten en tot ziens weer hier in Nederland.
Gr. Dianne

Danielle

hoi imke,
3 maanden gaan echt supersnel voorbij. En ik ben trots op je!!! Ik heb je best wel gemist enzo, maar dat viel nog wel redelijk mee!!! Zoals ik al je blogs heb gelezen heb je het er echt super gehad!!! Wow wat een verhalen allemaal... Nieuwe vrienden, nieuwe avonturen, nieuwe kennis... echt supergaaf allemaal. Tot gauw!!!

xxx Danielle

Imke van der Hooft

Name: Imke van der Hooft
Leeftijd: 30

Was vrijwilliger bij Ubomi Obutsha van 14 mrt 2011 tot 03 jun 2011

Over mij:

Momenteel ben ik net afgestudeerd verpleegkundige en ik zie nu de kans om vrijwilligers werk te gaan doen. Om toch een

Meer...